Η συζήτηση γύρω από το θεατρικό ζητούμενο είναι μακρά και μοιάζει συχνά με στροβιλισμό μέσα σε έναν φαύλο κύκλο. Το ποντάρισμα, όμως, στο θεατρικό γενόμενο είναι πάντα μια ασφαλής επιλογή για να επενδύσεις τις προσδοκίες σου, και ως γενόμενο εννοώ τόσο τη διαδικασία που βηματίζει προς τη γέννηση, όσο και τη γέννηση καθαυτή. Την ίδια στιγμή, η δραματουργική πράξη φέρνει στο προσκήνιο άλλη μία προαιώνια διελκυστίνδα: ποια είναι, τελικά, η σχέση του σκηνοθέτη με το υπόλοιπο πλήρωμα; Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ή με ψυχανεμίζονται μέσα από τα κείμενά μου, ξέρουν πως είμαι οπαδός της «σχετικής δικτατορίας» του σκηνοθέτη πάνω στους ηθοποιούς—μια στάση που μάλλον με κατατάσσει στους πιο στυγνούς υποστηρικτές της φορμαλιστικής προσέγγισης και μισητή προσωπικότητα για την πλειονότητα των ηθοποιών. Σαφώς και δεν λησμονώ την αξία αυτού που στα οικονομικά ονομάζουμε co-creation (συνδημιουργία). Εντούτοις, στο πλαίσιο των προσωπικών μου αναζητήσεων, με γοητεύει περισσότερο η αυστηρή φόρμα και τα...
Η απώλεια, όχι η μεταφορική, αλλά η κυριολεκτική, εκείνη που σε χαρακώνει, αποτελεί ένα σημείο καμπής για τη ζωή του κάθε ανθρώπου. Ανέκαθεν νομίζω πως οι άνθρωποι κινητοποιούνταν από τον ερχομό και από το φευγιό, αυτά τα δύο συναισθηματικά βιώματα μπορούν να σε καθορίσουν σε τέτοιο βαθμό και να αποτελέσουν σημεία αναφοράς στο βιός σου. Μέσα στα χρόνια της πανδημίας, τότε που η απώλεια επήλθε για πολλούς ως γεγονός ή ακόμη και ως απειλή, ο Guillaume Poix μέσα από 300 συνεντεύξεις ατόμων γράφει ένα κείμενο πάνω στη διαχείριση της απώλειας, η οποία μπορεί να εκτυλίσσεται σε υποκειμενικό κάθε φορά επίπεδο, αλλά στο τέλος καταλήγει σε μια οικουμενική εξομολόγηση πάνω στο θάνατο, με ή χωρίς εισαγωγικά. Η εποχή της πανδημίας δεν θεωρώ πως υπήρξε τυχαία για δύο λόγους. Πρώτον, ο εγκλεισμός και η κοινωνική απομόνωση ξύπνησε μέσα μας τα πιο σκοτεινά ένστικτα φόβου και άγχους. Ακόμη και οι πιο αντικοινωνικοί Grinches , αφού χάρηκαν τις λιγοστές στιγμές αποστασιοποίησης, υπέφεραν εν τέλει από...